Αληθινά εγκλήματα

Ο 54χρονος χειρουργός Νίκος Γιαννόπουλος, παιδί εννιαμελούς οικογένειας από το Βαρθολομιό Ηλείας, ήταν από τετραετίας διευθυντής στην Α’ Χειρουργική Κλινική του Ευαγγελισμού, εγνωσμένης αξίας επιστήμονας, με σπουδές στην Ελλάδα και τη Γερμανία, υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αγαπητός σε ασθενείς και συναδέλφους, συμμαθητής, προσωπικός φίλος και γιατρός του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ήταν επίσης αρχίατρος στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς. Όλοι είχαν να λένε για το πόσο καλός γιατρός και άνθρωπος ήταν, καθώς χειρουργούσε και περιέθαλπε τους ασθενείς του ακόμη κι αν η οικονομική τους κατάσταση δεν τους επέτρεπε να αντεπεξέλθουν στα ιατρικά έξοδα.

Τον Οκτώβριο του 1961 η αγαπημένη του Φιφή έφυγε από τη ζωή μόλις στα 48 της χρόνια, χτυπημένη από τη λευχαιμία. Ο κόσμος του γκρεμίστηκε, αλλά έπρεπε να βρει τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του, αν μη τι άλλο για χάρη της κόρης του, της Κλαίρης, που ήταν 21 ετών. Αποφάσισε να την στείλει στο Μόναχο για σπουδές. Το διάβασμα θα μπορούσε να της απαλύνει τον πόνο. Κι εκείνος θα προσπαθούσε να ξεχάσει, δουλεύοντας με τις ώρες στον Ευαγγελισμό. Όμως τα Χριστούγεννα ήταν μοναχικά. Στολίδια, γιρλάντες, πολύχρωμα φώτα, τίποτα δεν τον άγγιζε. Δεν θα άντεχε να περάσει και το Πάσχα μόνος του στην Αθήνα. Κάθισε και έγραψε στην Κλαίρη ένα γράμμα. Σε τρεις μέρες, δηλαδή την Παρασκευή πριν από το Σάββατο του Λαζάρου, θα έφευγε για τη Γερμανία, να κάνουν μαζί Πάσχα στο Μόναχο. 

Ήταν 8 και τέταρτο το πρωί, Τρίτη, 17 Απριλίου 1962. Ο 54χρονος χειρουργός βγήκε από το σπίτι του, επί της οδού Μουρούζη 7 κοντά στην πλατεία Ρηγίλλης, κρατώντας την τσάντα του και το γράμμα που είχε γράψει στην Κλαίρη. Πήγε στο περίπτερο, αγόρασε την εφημερίδα του και ένα γραμματόσημο και κατευθύνθηκε προς το γραμματοκιβώτιο έξω από το κτίριο του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Έριξε μέσα τον φάκελο, αλλά προτού κάνει λίγα βήματα βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν άνδρα που κρατούσε κυνηγετικό όπλο, κρυμμένο μέσα σε μια εφημερίδα.

Στο πόντκαστ ο δρ. Εγκληματολογίας και δικηγόρος Παναγιώτης Παπαϊωάννου μιλά για τα χαρακτηριστικά του εγκλήματος και τον «ημιοργανωμένο» τρόπο εκτέλεσης και σχολιάζει την απόφαση του δικαστηρίου.

Mάταια περίμεναν την Σούζαν Ίτον στις εργασίες του διεθνούς επιστημονικού συνεδρίου της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης σε ξενοδοχείο στο Κολυμπάρι Χανίων εκείνο το απόγευμα, 2 Ιουλίου 2019. Η 60χρονη Αμερικανίδα βιολόγος και ερευνήτρια του Ινστιτούτου Max Planck, που σύμφωνα με το πρόγραμμα επρόκειτο να μιλήσει λίγο μετά τις 6, δεν είχε εμφανιστεί ούτε είχε ειδοποιήσει ότι κάτι της συνέβη. Οι διοργανωτές του συνεδρίου περίμεναν με αμηχανία κάποιο νέο της, αλλά νύχτωσε κι εκείνη παρέμενε άφαντη. Αποφάσισαν να ειδοποιήσουν την Αστυνομία.

 

Το μόνο στοιχείο που είχαν στα χέρια τους οι αξιωματικοί της Ασφάλειας Χανίων, οι οποίοι ανέλαβαν τις έρευνες, ήταν ότι η βραβευμένη από την Αμερικανική Εταιρεία Κυτταρικής Βιολογίας και την Ένωση Γυναικών Ακαδημαϊκών επιστήμονας έφυγε από το ξενοδοχείο όπου έμενε γύρω στις 3 το μεσημέρι και, μέχρι να αρχίσουν οι απογευματινές εργασίες του συνεδρίου, πήγε για τρέξιμο, όπως συνήθιζε να κάνει, καθώς η γυμναστική ήταν μέρος της καθημερινότητάς της ‒ είχε και μαύρη ζώνη στο ταε κβον ντο. Η γυναίκα δεν είχε πάρει τίποτα μαζί της. Τα ρούχα της, το πορτοφόλι με τα χρήματά της και το κινητό της τηλέφωνο βρέθηκαν άθικτα στο δωμάτιό της. Όλα αυτά μαρτυρούσαν ότι δεν είχε εξαφανιστεί με τη θέλησή της. Πιθανότατα κάτι κακό τής είχε συμβεί...

 

Στο πόντκαστ μιλά ο δημοσιογράφος Χάρης Λεοντάκης, ο οποίος είχε καλύψει την υπόθεση για τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha. Ακούγονται, επίσης, οι δύο νέοι που εντόπισαν το άψυχο σώμα της Ίτον, ο ιατροδικαστής Αντώνης Παπαδομανωλάκης, οι αξιωματικοί της Ασφάλειας Χανίων που ανακοίνωσαν την εξιχνίαση της υπόθεσης και οι δικηγόροι των δύο πλευρών.

Γεννημένος λίγα χρόνια πριν από τη γερμανική κατοχή σ’ ένα μικρό χωριό της Άρτας, ο Λάκης δεν έμαθε γράμματα στη ζωή του, αφού παράτησε από μικρό παιδί το σχολείο για να δουλέψει, καθώς η οικογένειά του βαριανάσαινε από τη φτώχεια. Σε ηλικία μόλις 2 ετών έμεινε ορφανός από μάνα και όταν αργότερα οι δύο μεγαλύτερες αδελφές του έφυγαν για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη στην πόλη, έμεινε με τον πατέρα του. Δύσκολη η επιβίωση στο χωριό. Που την έκαναν δυσκολότερη ένας ανήμπορος πατέρας και μια κοινωνία που εκείνα τα χρόνια είχε ελάχιστες ευκαιρίες να μορφωθεί και να προκόψει. Με μοναδικό ενδιαφέρον τα βαμβακοχώραφα για τον επιούσιο, και το κυνήγι για την διασκέδαση.

Ο Λάκης είχε μεράκι να γίνει χωροφύλακας, αλλά η τραγική οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το σχολείο μόλις τελείωσε τη Δευτέρα Δημοτικού για να βγει στο μεροκάματο και οδήγησε στη ζητιανιά τον πατέρα του, που μετά το θάνατο της γυναίκας του πάλευε μόνος. Τον έβλεπε να προσπαθεί καθημερινά να ζυμώσει ψωμί για τα ταΐσει τα παιδιά του και στο εφηβικό του μυαλό σκεφτόταν πόσο πιο όμορφη θα ήταν η ζωή του εάν έπαιρνε μια γυναίκα να κάνει αυτές τις δουλειές, να του χαρίζει φροντίδα και αγάπη. Μόλις στα 17 του παντρεύτηκε για να νιώσει λίγη οικογενειακή θαλπωρή. Όμως, η γυναίκα του πέθανε πάνω στη γέννα μαζί με το μωρό. Μετά από ένα χρόνο έκανε δεύτερο γάμο, πάλι με προξενιό, από τον οποίο απέκτησε τέσσερις κόρες.

Οι χωριανοί τον έβλεπαν μ’ αυτό το αιμοβόρο παρουσιαστικό, με το τραχύ πρόσωπο και το παχύ μουστάκι, να φτάνει συχνά στην πλατεία, φορτωμένος σκοτωμένα πουλιά. Ήταν τα «λάφυρα», με τα οποία προσπαθούσε να «κλέψει» λίγο σεβασμό και αγάπη από την μικρή κοινωνία του χωριού, που δεν τον είχε και σε μεγάλη υπόληψη. Κανείς δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά, ούτε έδινε σημασία στα παχιά του λόγια. Έως το μοιραίο βράδυ της 15ης Μαρτίου 1985.           

Στο πόντκαστ μιλούν οι δημοσιογράφοι Πάνος Σόμπολος και Βασίλης Παππάς, καθώς και η ψυχολόγος και εγκληματολόγος Ιωάννα Σκλιάμη.

Δύο μέρες είχε να εμφανιστεί στη γειτονιά η κυρία Στέλλα, μια 87χρονη γυναίκα που ζούσε μόνη στις εργατικές πολυκατοικίες του Ταύρου από τότε που είχε μείνει χήρα. Μια φίλη της, με την οποία έπιανε συχνά κουβέντα, δεν είδε το παράθυρό της να ανοίγει και ανησύχησε. Ειδοποίησε την κόρη του άντρα της από τον πρώτο του γάμο. Εκείνη της τηλεφώνησε πολλές φορές, αλλά δεν πήρε απάντηση. Αποφάσισε να πάει από το σπίτι της, να δει τι της είχε συμβεί. Μπαίνοντας μέσα, τη βρήκε νεκρή πάνω στο κρεβάτι, τυλιγμένη με μια κουβέρτα. Όλοι οι χώροι του φτωχικού διαμερίσματος ήταν αναστατωμένοι, στοιχείο που οδηγούσε στο σενάριο της ληστείας.

 

Οι καταθέσεις των γειτόνων «έδειξαν» στους αστυνομικούς προς ποια κατεύθυνση να αναζητήσουν τους δράστες. Προτού περάσει ένα 24ωρο, τους είχαν εντοπίσει.

 

Στο πόντκαστ μιλούν η Τέσσα Χριστοδούλου, κλινική ψυχολόγος με ειδίκευση στη Δικαστική Ψυχολογία, Εγκληματολογία και Νευροψυχολογία, η οποία σκιαγραφεί το προφίλ των δραστών, και ο κοινωνιολόγος-εγκληματολόγος Παναγιώτης Τριανταφύλλου, που μιλάει για τη διασύνδεση ουσιών και εγκλήματος.

Η καρδιά της πήγαινε να σπάσει, καθώς οδηγούσε τα πιο δύσκολα χιλιόμετρα της ζωής της. Η διαδρομή από τη Μαλακάσα έως τη λεωφόρο Αλεξάνδρας τής φάνηκε ατέλειωτη. Πέρασε κάμποσα φανάρια με κόκκινο, δεν ήταν σε θέση να σκεφτεί λογικά. Αλλά τι ήταν μερικές παραβάσεις του κώδικα οδικής κυκλοφορίας μπροστά στο έγκλημα που μόλις είχε διαπράξει;

Η Γεωργία ήταν χτυπημένη παντού. Είχε ανοιχτές πληγές σε όλο της το σώμα και τα σημάδια κακοποίησης στο πρόσωπό της ήταν εμφανή. Η 37χρονη γυναίκα, που εργαζόταν ως σερβιτόρα σε χαρτοπαικτική λέσχη της Κυψέλης, δεν μπορούσε ακόμη να πιστέψει πως ήταν ζωντανή. Οι αστυνομικοί τη συνόδευσαν στα γραφεία του Τμήματος Ανθρωποκτονιών, στον 11ο όροφο, όπου λίγη ώρα αργότερα ξετύλιξε τη βασανισμένη της ζωή και μίλησε για τη βίαιη συμπεριφορά του συζύγου της, που, όπως είπε, την έσπρωξε στο έγκλημα. Ένιωσε πως ερχόταν το τέλος, έβλεπε τον θάνατο κατάματα, όταν σε μια στιγμή πέρασε τη διαχωριστική γραμμή και από θύμα έγινε θύτης.

Στο πόντκαστ μιλούν η δημοσιογράφος Κατερίνα Μαστραντωνάκη, που είχε καλύψει το έγκλημα για την εφημερίδα «Επικαιρότητα», και ο δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω Διονύσης Χιόνης, υπεύθυνος επιστημονικών εκδόσεων και θεσμικής δικτύωσης του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος.