NRC Het Uur

Elmer wil met haar nieuwe album ‘MAN, OH MAN’ geen makkelijk applaus oogsten. „Ik had een album kunnen maken waarin ik zou zeggen: ‘fuck mannen’. En mensen zouden juichen.” Maar ze wilde onderzoeken wat er gebeurt als ze juist een hand zou uitreiken aan de man. Volgens haar krijgen mannen weinig ruimte om te onderzoeken wat voor man ze willen zijn, omdat ze als groep al zoveel ruimte innemen. Toch zegt Elmer: „Ik zie je, ik waardeer het en je mag fouten maken. Ik heb je hand vast.”
Maar op die handreiking kreeg ze kritiek van de oudere feministische generatie. Die nam ze ter harte. Ze is kritisch over hoe ze zich uit. „Klopt de tactiek bij het doel wat ik wil bereiken?” Daarmee worstelt ze nu. „Wil ik zachtheid toepassen of strengheid? Ik schipper de hele tijd heen en weer.” Het is een plaat over een feminist die worstelt met haar verhouding tot mannen.
Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar podcast@nrc.nl.
Presentatie: Pieter van der Wielen
Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn
Productie: Rhea Stroink
Mixage: Audiochef
Muziek: Rufus van Baardwijk
Video: Cato Visser
Foto: NRC
Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Een sleutel van een appartement in China was voor Pete Wu een „laatste strohalm” van zijn Chinese identiteit. Tijdens een reis daarheen met zijn ouders besefte hij hoe groot de afstand tussen hen inmiddels was. Terwijl zijn ouders hun kinderen Chinees wilden opvoeden, groeide Pete op met het westerse idee dat je vooral jezelf moet zijn. Ook hun taalbarrière hielp niet mee met het praten over emotionele onderwerpen zoals zijn homoseksualiteit. „Het ging vanzelf dat die kloof bleef groeien.”
Wu ontdekte dat hij zijn ouders net als anderen jarenlang vooral als tweedimensionale „standbeelden” had gezien. „Mijn ouders zijn in de ogen van velen de ideale migranten die hard werken en geen probleem maken.” Maar achter dat beeld zitten ook mensen met hun eigen tekortkomingen. „Het zijn geen perfecte mensen, maar dat maakt hen wel mensen.” Volgens Wu moeten we meer naar elkaar kijken als individuen.
Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar podcast@nrc.nl.
Presentatie: Pieter van der Wielen
Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn
Productie: Rhea Stroink
Mixage: Audiochef
Muziek: Rufus van Baardwijk
Video: Rikke Prent
Foto: NRC
Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Schoonheidsprofessor Giselinde Kuipers deed heel lang alsof haar uiterlijk er niet toe deed en probeerde er een beetje omheen te leven. Maar toen ze borstkanker kreeg, werd ze er keihard mee geconfronteerd. Haar haar, wenkbrauwen en wimpers verdwenen en mensen keken weg. „Juist als je kanker hebt, zie je wat echt van belang is in het leven.” En Kuipers leerde: of je mooi bent maakt heel veel uit.
We hebben ons uiterlijk volgens Kuipers aan onze waarde gekoppeld en zijn in een steeds dwingender schoonheidsregime beland, waarin de norm van wat mooi is steeds opschuift. Toch ziet Kuipers reden voor optimisme. Misschien hoeven we niet allemaal mooier te worden, maar moeten we vooral anders leren kijken.
Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar podcast@nrc.nl.
Presentatie: Pieter van der Wielen
Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn
Productie: Rhea Stroink
Mixage: Audiochef
Muziek: Rufus van Baardwijk
Video: Cato Visser
Foto: NRC
Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

In bijna een halve eeuw heeft Henk Schiffmacher de tattoo-wereld behoorlijk zien veranderen. Waar getatoeëerde mensen vroeger golden als „rariteitenkabinet op de kermis” en later deel uitmaakten van de underground, is de rebellie er volgens Schiffmacher nu wel van af. „Dat stoort me wel.” De tattoo is inmiddels mainstream geworden. Drie op de tien Nederlanders hebben een tatoeage.
„Mea culpa”, biecht Schiffmacher op: „We wilden uit de goot vandaan” en „een bepaalde vorm van erkenning” bereiken. Dat is gelukt. Maar stel nou dat al die getatoeëerde lichamen over duizend jaar worden opgegraven en nog in tact zijn? Wat zegt dat dan over ons? Dan ontstaat volgens Schiffmacher een „Babylonische spraakverwarring” met „Maori’s op klompen” en „koppensnellers die in Almere wonen”.
Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar podcast@nrc.nl.
Presentatie: Pieter van der Wielen
Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn
Productie: Rhea Stroink
Mixage: Audiochef
Muziek: Rufus van Baardwijk
Video: Cato Visser
Foto: NRC
Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Bessel van der Kolk groeide op in een tijd waarin over trauma nauwelijks werd gesproken. Inmiddels is hij een van de bekendste stemmen op dit gebied. Nu trauma steeds meer aandacht krijgt, waarschuwt hij voor een nieuwe valkuil: trauma mag geen „alibi” worden om verantwoordelijkheid te ontlopen.
Ondanks die grote focus op trauma, is er nog altijd veel ellende in de wereld. Van der Kolk pleit ervoor om niet alleen over trauma te praten, maar ook het lichaam erbij te betrekken. Hij kijkt daarbij naar andere culturen, waar mensen na ingrijpende ervaringen het ritme opzoeken: ze zingen, dansen en oogsten samen. „Ritme laat je veilig voelen. Je weet wat er gaat gebeuren. Bij trauma weet je dat nooit.”
Presentatie: Pieter van der Wielen
Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn
Productie: Rhea Stroink
Mixage: Audiochef
Muziek: Rufus van Baardwijk
Video: Cato Visser
Foto: NRC
Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.